Q-koorts

VaQantie

De afgelopen maanden waren een beetje een gekkenhuis. Ik heb weer een gevecht geleverd tegen de winter, tegen de donkere dagen maar vooral tegen mijzelf. Tussendoor kwam het project Vereeuwigd wat veel heeft losgemaakt. En toen kreeg ik begin dit jaar de vraag: “Heb jij zin om mee te gaan op vakantie?”

Mijn vader, eigenlijk mijn stiefvader maar zo voelt het niet, zou op vakantie gaan. Ik ben vanaf mijn 5-de jaar met hem opgegroeid en ondanks dat mijn moeder en hij ook gescheiden zijn is en blijft hij mijn vader. Als er één iemand is die betrokken is bij Q koorts dan is hij het wel. Hij was de eerste en enige die al een behoorlijke tijd riep: “Waarom laat je je daar niet eens op testen?” Hij is degene geweest die mee is gereden naar alle ziekenhuis bezoeken, mij met de voeten op de vloer heeft weten te houden, we hebben samen de training van Q support “Q koorts, hoe ga je ermee om” gevolgd, hij gaat mee naar bijeenkomsten van Q-uestion, is mijn grote steun en toeverlaat en een kei is in het tonen van begrip.

De vraag of ik mee wilde op vakantie kwam uit de lucht vallen. Ik ben al vijf jaar niet weggeweest doordat ik er niet aan toe was, geen vertrouwen had in mijn lijf, nog volop in allerlei processen zweefde, er twee hernia operaties tussendoor kwamen inclusief herstel periode enzovoorts enzovoorts.

Door omstandigheden kon zijn oorspronkelijke reisgenoot niet mee. Op de vraag of ik de plaats in wilde nemen hoefde ik niet lang na te denken. “JA”, was gelijk mijn antwoord. De reis zou oorspronkelijk naar Zanzibar gaan maar dat durfde ik niet aan dus werd er omgeboekt naar La Palma, 1 van de Canarische eilanden.

Wat heb ik mij daar goed gevoeld. Geen pijn, geen vermoeidheid, niks, alsof er geen Q koorts bestond. Ik voelde mij vrij. Vrij van een heleboel zaken die de afgelopen paar maanden om mij heen hingen. En dan de warmte, een constante temperatuur van een graad of 20. De stilte van het eiland. De rust. De verbinding met de lava aarde was fenomenaal.

En nu ben ik weer terug. Ik voel me energiek. En ik wil dit vasthouden. Zo graag. Maar heel langzaam merk ik dat het Nederlandse klimaat weer bezit van mij neemt. Wandelen voelt zwaar. Mijn spieren willen niet. De kou dringt langzaam binnen in mijn lijf. Mijn geest is nog steeds licht. Ik heb een nieuw soort spirituele ervaring opgedaan en het licht in mijn hoofd gaat voorlopig nog niet uit.

Ik ben op La Palma op het hoogste punt geweest, op de top. Letterlijk en figuurlijk. Stiekem heb ik een groot stuk lava mee genomen om de kracht nog even te mogen ervaren.

Ik wil nog niet afdalen.