Q-koorts

VereeuwiQgd

Het overwinnen van angsten maakt vrij. Maandag 29 januari 2018 heb ik een stukje vrijheid erbij gekregen. Ik ging op pad met een uitgeprint A4-tje met daarop een verhaal in 1250 tekens.

1250 tekens waarin ik schrijf over Q koorts, over leven (overleven 🙂 ) en mijn depressie(s). Hoe ik het in zo weinig woorden heb kunnen schrijven is mij nog een raadsel. De psycholoog zei ooit dat ik mijzelf moest begrenzen. Dit is vast niet wat ze bedoelde.

En zo stond ik op het station. Klaar om naar Houten te gaan. Om hardop de woorden uit te spreken van dat rare papiertje. Ik ken mijn eigen verhaal uit mijn hoofd. Heb avonden vooraf naar dat papiertje zitten staren. Mijn verhaal opgedreund, volledig in het verstand en ver van de emotie. Mijn aloude angsten en onzekerheden lekker diep weggestopt.

Met een kermend lijf en een hoofd vol hersenmist arriveerde ik in Houten. Wat mij als eerste raakte was de ontmoeting met de andere mensen die hun Vereeuwigd verhaal in kwamen spreken.

En toen was ik aan de beurt. Ik werd neergezet op een stoel, met een microfoon voor mijn neus, het papier werd vastgeplakt en ik mocht beginnen. Ik las mijn woorden voor tot de eerste paar regels tot mij doordrongen. Dit is mijn verhaal. Alle pijn kwam omhoog. Wat een kracht hebben gesproken woorden. Ik kon niet verder spreken. Maar ik moest, ik wilde spreken, hardop. Ik heb doorgezet, mijn tranen geaccepteerd, mijn verhaal verteld. In 1250 tekens. Losgelaten.

Dit hele proces voelt als een 'coming out'. Nooit eerder heb ik gesproken over mijn depressies. De zwarte gaten in mijn leven, veroorzaakt door verschillende dingen zoals aanleg, het chronisch ziek zijn, levensloop en domme pech. Nooit eerder heb ik mijn eigen kracht gevoeld. Ik ben een strijder.

Het hele Vereeuwigd project heeft mij een stukje van mijn ziel terug gegeven en nadat ik mijn verhaal hardop heb uitgesproken, het verdriet heb laten gaan voel ik mij vrij. Ik voel me leeg maar op een prettige manier, ik heb weer ruimte gekregen. Dit was nodig.

De dag erna rij ik naar Wageningen waar ik stage loop. Half ziek. Op zaterdag naar Schijndel voor een Q koorts bijeenkomst, 's maandags naar Houten, twee dagen waarbij emoties een grote rol spelen en lichamelijk veel van mij gevraagd werd, dat is bij voorbaat gedoemd tot een koortsaanval en een lijf wat uitgeput is. Toch ga ik ook deze dag op pad. Omdat ik het wil. Waarbij ik voor het gemak vergeet dat Q koorts en eigen wil niet samen gaan.

Mijn stagebegeleider zegt: "Ik heb het gevoel dat ik jou aan het einde van een proces tref." Ik glimlach, moe, leeg, ziek, blij, opgelucht en tevreden. "Ja", zeg ik, "dat is zeker waar."

"Alsof je niet huilde om los te komen van het verdriet dat je gevangenhield, maar treurde om het verlies van het verdriet." 
Bron: Het achtste leven - Nino Haratischwili

Deverra