Q-koorts

Verstoppertje

Foto door Noelle Otto via Pexels

Hoe vaak zeggen we het niet. Wij, Q-koorts, zijn onzichtbaar en ziek. Hoe moeilijk is het soms om uit te leggen of om zichtbaar te maken wat er in ons lichaam gebeurd.

Ik probeer het bewegen weer op te pakken. Dit gaat erg moeizaam. En dan druk ik me nog zachtjes uit. Tien minuten, een kwartiertje en dan is het op. De rest van de dag lig ik in bed. Niks aan te doen. Afgelopen week dacht ik een goede dag te hebben. Ik kwam vrolijk bij de sportschool aan, kon het bijna twintig minuten volhouden, bleef nog een hangen voor een bakkie thee en toen zag ik ineens acht paar ogen enigszins bezorgd mijn richting opkijken.

Ik kreeg niet zo goed mee waarom. Er werd gevraagd of het wel ging maar ik kon geen antwoord geven. Na een paar minuten duwde ik de autosleutel bij mijn trainer in de hand en die bracht me thuis. Een paar uur later sprak ik hem en hij zei: “Ik schrok er gewoon van, wat gebeurde er nou?” Ik antwoordde met: “Dat is nou Q-koorts.”

En ineens was het zichtbaar. In volle glorie. En hoe lastig de onzichtbaarheid ook is, ik voel me ongemakkelijk als mensen mij zieQ zien. Ik wil liever gewoon als mens gezien worden, als vrouw. Doorgaans verstop ik me op slechte dagen en momenten. Nu was er geen houden aan. En toch, nu ik een paar dagen later weer helder kan denken besef ik dat het wel eens goed is geweest. Nu zien mensen wat het is en zo leer ik heel langzaam om mijzelf en Q-koorts zichtbaar te maken zonder me te verstoppen. Een stuk schaamte voorbij, een klein stukje acceptatie van wat is verder. Het leert me ook om vertrouwen in mijn omgeving te krijgen. Zo van…ze gaan niet weg als het ‘even niet goed gaat’.

Verstoppen hoeft dus niet meer. 1 tot en met 10, wie niet weg is wordt gezien…