UWV Perspectief

Verwondering

Nog even en dan is 2018 voorbij. Een terugkerende gewoonte van mij is om terug te blikken op het afgelopen jaar maar ook op de periode die eraan voorafging.

Dit jaar begon ik met schrijven voor UWV perspectief en had ik net hele zware jaren afgesloten, zowel lichamelijk als geestelijk. Jaren van eenzaamheid, acceptatie, dealen met de omgeving, begrip en onbegrip, verdriet, verlies, pijn, intense onmenselijke pijn gevolgd door leren hoe ik toch het beste- van wat er over is- uit kan halen.

Ik begon met schrijven. Althans, voor UWV perspectief. Schrijven doe ik al vanaf 2007, met als doel, ervaringen delen, ongeacht jouw of mijn ziekte of beperking. Gevoelens en emoties zijn universeel. De processen die je doorgaat ook. Ik heb in de afgelopen jaren diepe eenzaamheid gevoeld en ik hoop dat deze blog -en ook  verhalen van andere schrijvers- eraan bijdragen dat mensen zich kunnen herkennen, weten dat ze er niet  alleen voor staan. Dat deze emoties er ook mogen zijn.

In mijn vorige blog schreef ik over depressie. Het afgelopen jaar was ik ‘depressievrij’ en dat is een hele overwinning. Ik kijk daarom ook met verwondering naar mijzelf, naar mijn omgeving maar vooral naar afgelopen jaar, het is me gelukt! Het is soms zelfs een beetje eng om weer voorzichtig positief te zijn, om stappen vooruit te maken na zoveel stappen terug te moeten hebben doen.

Ik ben verwonderd over de lieve en mooie reacties op sommige blogs, over mijn eigen kracht en vechtlust maar zeker ook over die van jullie, over hoe we allemaal onze eigen weg zoeken in de soms ondoordringbare wereld van (chronisch) ziek zijn of moeten leven met beperkingen.

Kijk met verwondering naar jezelf want wat je ook hebt, je bent een mooi mens, je mag er zijn. Vergeet dat nooit.

https://perspectief.uwv.nl/artikelen/terugblik-2018-voorzichtig-positief-na-zware-tijd