Q-koorts

VerzieQt

Na een introductie over dat ik Q-koorts heb en afgekeurd ben kreeg ik onlangs de vraag: “Hoe weet je dan of je klachten van Q-koorts komen?” Ik weet nog steeds niet of ik dit de raarste vraag allertijden vond of de moeilijkste. Het voelde als zo’n UWV vraag. Snap je?

In ieder geval stond ik paf. Is dit een vraag die je ook aan mensen stelt met een andere ziekte? Zo van: Hoe weet je dat je klachten van MS komen of hoe weet je dan dat je klachten van reuma komen?

Dat is toch raar. Ik had nog nooit zo’n vraag gehad en uit verbijstering wist ik niet eens wat ik moest antwoorden. De eerste gedachte was: Waarom krijgen mensen met een chronische, niet zichtbare ziekten vaak zulke aparte dingen? Wederom…als iemand een gebroken been heeft stelt niemand zo’n vraag. Ik zie het al voor me: “Hee, je kan niet lopen maar hoe weet je dan dat dat door je gebroken been komt?”

En het erge is dat het me raakt en ook nog deels uit balans brengt, terwijl ik onderhand toch wel beter zou moeten weten. Dus ik dacht: “Daar moet een blogje over komen, hi ha ho!”

Je kan nog zo CGT opgedrongen en verplicht hebben gevolgd en zogenaamd geleerd hebben om met je klachten om te gaan: Met klachten omgaan betekend niet dat ze weg zijn. Of minder hevig. En als je chronisch ziek bent dan mag je toch wel aannemen dat je klachten rechtstreeks verband houden met je diagnose al dan niet de oorzaak zijn.

Zo had ik twee jaar geleden ineens een bult nieuwe ‘klachten’. Dan is het zo dat ik in de war raak, het niet herken en dus gewoon net als ieder ander naar de huisarts ga. Omdat het niet past in het dagelijks plaatje. Zo simpel is het.

Nu moet ik wel zeggen dat ik ervan overtuigd ben dat diegene dit niet verkeerd of kwetsend heeft bedoeld hoor. Het is hoe ik het ervaar. En daar zit juist het venijn. Inmiddels ben ik ervan overtuigd dat je beter begeleiding kan krijgen in hoe de ‘buitenwereld’ soms reageert (laat die dan deelnemen aan de CGT zou ik zeggen).

En zo Q-koortsen we verder. Ieder met zijn of haar dagelijks wel en wee, betere en minder goede dagen. Zoals ik tegen mijn gesprekspartner zei: “Ieder mens heeft een verhaal, chronisch ziek of niet. De een krijgt wat meer dan de ander maar elk huisje heeft zijn kruisje.”