Q-koorts

VriendschQap

Vanmorgen begon ik de digitale dag met het volgende bericht:

Goedemorgen allemaal,
Weer een nieuwe week voor de deur, met goede en minder goede momenten of dagen. Vanmiddag ga ik weer een blog schrijven. Onderwerpen genoeg. Is er iets waar je graag over zou willen lezen of heb je een idee voor een onderwerp? Laat het me weten! Gastbloggers zijn ook altijd welkom.

Al snel kwam er een berichtje binnen: "Misschien over vriendschappen"...? Mijn eerste gedachte was: "Daar heb ik aan 1 blog niet genoeg aan ๐Ÿ˜‰ !" Maar wel een eerste blog waard. Vriendschappen...hoe zal ik deze eens inschieten?

In mijn wereld is er een soort van pre-Q-vriendschap en een post-Q-vriendschap. Vriendschappen veranderen door chronisch ziek zijn. En ergens begrijp ik dat ook nog. Ik heb een aantal vriendinnen/contacten die ook chronisch ziek zijn en als ik de hand in eigen boezem steek dan merk ik dat ik vaak ook niet zo goed weet hoe ik het contact moet onderhouden.

Een voorbeeld: Op goede dagen wandel ik graag. Ik vraag altijd dezelfde vriendinnen om mee te gaan maar vorige week dacht ik: "Waarom vraag ik M. niet? M. heeft EDS (Ehler Danlos Syndroom, hypermobiliteit) en zit in een rolstoel/scootmobiel. M. is een dorpsgenootje die ik per toeval heb ontmoet. Eerst op social media, zij schrijftย over EDS. We hebben elkaar inmiddels een keer, na heel veel afzeggen, opnieuw afspraken maken, ontmoet. Contact met mede chronisch zieken is zo bevrijdend want je hoeft elkaar niks uit te leggen.

Maar goed...terug naar het wandelen. Zelf ben ik chronisch ziek, bij tijd en wijlen beperkt en ik kan mij enorm buitengesloten voelen van de wereld. Vooral de dagen dat ik niet naar buiten kan. Afgelopen week heb ik M. een berichtje gestuurd: "Zin om mee te wandelen? Jij in de scoot, ik met de benenwagen?" Uiteraard gaat ze graag mee.

Want waarom doe ik bij anderen niet wat ik zelf zo graag wil? Mee blijven doen, betrokken zijn, naar buiten, contact leggen.

Vriendschap. Ik kan een heel pleidooi houden over dat ik mensen ben kwijtgeraakt, het bekende onbegrip, dat contacten zijn verwatert of geworden tot alleen social media of nog verder weg. Tranen met tuiten heb ik gehuild hierover. Wat doet het elke keer weer opnieuw pijn. Dat gaat nooit over. Ik heb met enige regelmaat moeite met de wereld die doorgaat en ik het gevoel heb ergens onderaan te bungelen.

Ik heb niks om over mee te praten doordat ik niet werk en weinig om handen heb. Wat ik wel te vertellen heb is op een verjaardag of feestje niet altijd 'gewenst' ๐Ÿ˜€ . Als ik na een weekendje de tijdlijn van Facebook doorscroll en zie wat iedereen voor leuks heeft gedaan kan ik mij intens verdrietig voelen. Alleen mijn leven is niet minder waard dan dat van een ander. Mijn weekend kan net zo fijn zijn geweest, alleen op een andere manier. Ik ga alleen geen foto posten van mijzelf die om negen uur ziek op bed ligt ๐Ÿ™‚

Desalniettemin heb ik ook veel geleerd. Al mijn afspraken gaan onder voorbehoud. Ik leg uit dat het kan zijn dat ik veel pijn heb of erg moe kan zijn en dat ik van te voren niet weet wanneer dat is. Contact met mede chronisch zieken en proberen daar een soort van nieuwe vriendschap mee op te bouwen werkt bevrijdend.

Een ander vriendin van mij heeft wel eens geantwoord op mijn vraag wat kan ik voor haar kon doen: "Gewoon eens een berichtje sturen en vragen hoe het gaat", zei ze. Soms is het zo simpel.

Als ik vanuit mijzelf tegen jullie zou moeten preken over vriendschap zou ik zeggen:

Kies altijd voor jezelf, luister eerst wat je lichaam en geest van je vraagt. Juist als je een slechte dag hebt, zoek even de rust, dan heb je daarna weer ruimte voor contact. Koester de mensen om je heen, hoe het contact ook is, JOUW leven is veranderd, niet dat van hun. Het is niet andermans schuld dat wij Q koorts hebben. Begrip werkt twee kanten op. Probeer ook te begrijpen dat het voor een ander echt heel moeilijk kan zijn om zich in te leven en dat dat niet altijd onwil is. Daar tegen vechten kost jou energie, niet een ander. Hou de dingen klein. Blijf onthouden dat er naast de slechte dagen ook minder slechte dagen zijn. Blijf lachen. Maak een lijstje van wat je kan en leuk vindt en draag dat bij je zodat je op de slechte momenten dat erbij kan pakken als een "oh ja" moment. Ik heb een jaar lang een tekst op het keukenkastje gehad om niet te vergeten dat er meer is in het leven (zie link 'LEEF' onderaan blog).

Elk contact, ook de vriendschappen die ver weg zijn, ver weg lijken of veranderd zijn hebben nog inhoudt. Probeer een nieuw soort van contact te maken met deze vriendschappen. Stuur eens een kaart. Vraag gewoon eens aan iemand: "Mag ik even bij je klagen want ik heb het moeilijk." Spreek je uit vanuit je hart. Als je niet aangeeft wat je nodig hebt kan een ander je niet helpen.

En als je eenzaamheid ervaart dan hoop ik dat je contact met me opneemt.

LEEF