Q-koorts

Vrijgesteld van werQzaamheden

Eens in de zoveel tijd komt ‘ie voorbij: “Zou je niet willen werken? Zou dat niet iets voor jou zijn om daar te werken? Ik zie jou wel daar aan de slag gaan met jouw capaciteiten.”

Geef daar maar eens antwoord op. Meestal reageer ik met: “Ik ben volledig afgekeurd en dat is niet voor niks.”

Kan niet ligt op het kerkhof en wil niet ligt ernaast werd mij vroeger verteld en gezonde mensen zijn er van overtuigd dat als je ècht wilt dat het dan ook kan. Behalve als je Q koorts hebt. Dan kan je nog zoveel willen maar de dagelijkse staat waarin mijn lijf verkeerd bepaald wat ik kan en niet wat ik wil. Want als ik zou doen wat ik wil…alleen de gedachte al…

Soms lijkt het alsof ik mijn gehele medische dossier op tafel moet leggen om uit te leggen waarom ik niet werk. Als…en ik zeg als…ik dan de moeite neem om wat meer te vertellen over de in’s en out’s van het dagelijkse wel en wee dan zie ik aan de gezichten van de mensen dat ze spijt hebben dat ze het hebben gevraagd want liever worden ze niet geconfronteerd met pijn. De ‘ja maar je ziet er goed uit’s’ zie ik maar als een compliment, de ‘je ziet niks aan jou’s’ lach ik weg en bij de ‘ja dat heb ik ook wel eens’ trek ik mijn wenkbrauwen op want als je ‘dat ook wel eens hebt’ moet je misschien even naar de dokter gaan.

Dus.

“Ik werk niet, ik ben vrijgesteld van werkzaamheden”, zei onlangs iemand met Fibromyalgie tegen mij. Geweldig, ik moest er zo om lachen. Ze vertelde ook dat ze niks meer moet en hoeft merkt aan haar lijf. Dat herken ik. Hoe drukker ik ben, hoe instabieler mijn klachten zijn, die schieten dan alle kanten uit, van kleine dingen tot complete chaos en bedrust. Hoe meer consequentie in het dagelijkse ritme hoe stabieler het lijf.

Dan lijkt het alsof het beter gaat alleen is het een 24 uur’s kat en muis spel om die balans te houden, vergelijk het maar met koorddansen.

Alleen heeft Q koorts geen vangnet. Dus als je de balans verliest, val je gewoon op de grond.