UWV Perspectief

Vrijheid

Vijf jaar geleden viel ik neer. Letterlijk. Achteraf bleek er al ruim zeven jaar een ziekte te sluimeren; Q koorts, gevolgd door drie hernia operaties, een versleten rug en een verschoven wervel werd vijf jaar geleden op die zwarte dag mijn vrijheid ontnomen, althans, dat dacht ik.

Op dat moment was ik in één klap mijn vrijheid kwijt. Ik kon niks meer wat ik voorheen deed en ik dacht alleen maar aan alles wat niet meer mogelijk was: Spontaan afspreken met mensen, werken, uitgaan, onverwachte situaties, lang zitten, staan, lopen, autorijden, deelnemen aan het leven zoals ik dat gewent was.

Mijn lichamelijke vrijheid was ik kwijt maar daarmee ook mijn mentale vrijheid. Ik moest mijzelf leren begrenzen. Leren leven en omgaan met de beperkingen van mijn lichaam en daarmee ook van mijn geest. Eerst werden die grenzen muren en hoorde ik mijzelf vaak zeggen: “Dat kan ik niet.” Dit proces heeft lang geduurd totdat ik erachter kwam dat ik zelf mijn grootste beperking werd en daarmee mijn eigen vrijheid ontnam. Meer nog dan mijn lijf.

Ik ging nadenken wat vrijheid nog meer kan betekenen. Ik dacht niet meer  aan wat ik niet meer kon maar aan wat ik nog wel kon. Daarmee leerde ik dat mijn nieuwe grenzen en lichamelijke beperkingen mij juist vrijer maakte. Mijn ziekte gaf mij wat ik zo hard nodig had in het leven wat ik daarvoor leidde, een leven waarin ik voortdurend alle grenzen over ging.

Ik leerde ‘nee’ zeggen, welke dingen energie geven, ik leerde mijn leven opnieuw in te richten. Ik leerde dat ik geen verantwoording hoef af te leggen over nieuwe keuzes en ik leerde om stress te omzeilen. Ben ik uitgeleerd? Nee. Nog lang niet.

Maar ik heb ook de vrijheid daarín ontdekt. Grenzeloze vrijheid binnen de grenzen van mogelijkheden.

https://perspectief.uwv.nl/artikelen/vrijheid-door-mijn-ziekte