UWV Perspectief

Waardering

…”Toen ik nog werkte”… Een zin die regelmatig door mijn hoofd spookt. Toen ik nog full time werkte voelde ik me gewaardeerd. Ik had een baan dus ik telde mee in de maatschappij.

Chronisch ziek zijn is ook een full time baan. Met heel veel overwerk als je de slechte nachten meetelt. Alleen krijg je geen schouderklopjes van de directeur. De beloning is een goede dag, een dag minder pijn of een goede nachtrust.

Ze zeggen wel eens dat wanneer je trouwt, dan krijg je de familie erbij. Dat is met chronisch ziek zijn ook zo. De omgeving, familie, vrienden, kennissen, iedereen krijgt in meer of mindere mate te maken met de beperkingen en gevolgen van, in mijn geval, Q koorts.

Ik krijg regelmatig waardering van mijn omgeving. Over mijn vechtlust, mijn blogs, hoe ik het volhoud en over hoe ik als mens gegroeid ben. Die waardering is een stuk erkenning. Het geeft me het gevoel dat ik mag zijn wie ik ben. Een vriendin zei ooit: “Voor mij ben je gewoon dezelfde Deverra, met of zonder Q koorts.”

Ik heb enorme waardering voor de mensen om mij heen. De mensen die zijn gebleven in de goede maar ook in de hele slechte tijden. Voor mijn vriend die mij helpt met aan- of uitkleden als het nodig is, die nog steeds van me houdt, ook al voel ik me vreselijk, die mijn buien accepteert zonder te mokken.

Voor mijn vriendinnen die accepteren dat afspraken verschoven of afgezegd kunnen worden. Voor mijn vader die altijd meerijdt als ik ergens heen moet. Ik zou zo graag anders willen maar mijn lijf laat het niet toe. Daardoor draait veel, zo niet alles om Q koorts.

Als Q koorts patiënten doorstaan we veel maar onze omgeving ook. Iemand kan misschien niet altijd helpen maar de grootste hulp is niet weglopen maar blijven. Iemand waarderen voor wie hij of zij is.

https://perspectief.uwv.nl/artikelen/wederzijdse-waardering