Q-koorts

We houden de Q erin

Foto door Bo Stevens via Pexels

Als uitzondering ga ik jullie wat meer over mijn privé leven vertellen. Ik denk, tenminste, dat is even een aanname, dat iedereen wel weet dat ik een vriend heb. Oké, tot dusver zal je denken: ‘Leuk Jansen, maar waar wil je heen?’

Mijn vriend en ik wonen niet samen. Anderen noemen dat latten, want het moet een naam hebben om iets te begrijpen, net als dat mensen afgelopen week niet begrepen wat er met ‘bijeenkomsten’ werd bedoeld. Wij noemen het gewoon een relatie. Alleen delen we niet dezelfde voordeur. Maar we hebben gewoon een relatie.

Ja ja, niet zo ongeduldig, ik kom uiteindelijk tot het punt wat ik wil maken. Mijn vriend werkt in Oss, bij ZorgdesQ. Zo houden we dus de Q erin. Omdat hij in Oss werkt is het risico om elkaar nu te zien te groot. Nee, dat zeg ik natuurlijk verkeerd. Niet omdat hij in Oss werkt maar omdat daar het aantal besmettingen hoger is. Moet ik het verder uitleggen? Nee, geloof van niet.

Een Q in Brabant oplopen is genoeg. Er hoeft geen C uit Brabant bij. Straks kunnen we er nog een alfabetje van gaan maken. Dat kan nooit de bedoeling zijn. We zijn het er samen over eens om elkaar nu niet te zien, dus we verkeren niet in een relatiecrisis (daar hebben we andere dingen voor) maar dat houdt wel in dat we gescheiden zijn door corona. Of de kans daarop.

En dat is een beetje gek. Ik ervaar het met gemengde gevoelens. Het zet alles in een ander daglicht. Ondanks dat we anderhalve kilometer (in plaats van 1,5 meter hebben wij 1,5 kilometer, ik hou van overdrijven) van elkaar vandaan wonen voelt het als een lange afstandsrelatie. Even niet samen eten, ’s avonds bij elkaar zijn of een film kijken. Het zijn vaak de kleine dingen die een relatie stuk maken en nu zijn het de kleine dingen die ik mis.

Ik voel me gek genoeg niet alleen. Eenzaam wel maar dat heeft alles te maken met Q-koorts en niet met mijn relatie. Maar dus niet alleen. Hoe anders was dat jaren geleden. Zonder mijzelf te verliezen blik ik voorzichtig even terug. Ik vraag me af of het gevoel van eenzaamheid ook ooit zal verdwijnen, net als het gevoel van alleen zijn nu niet aanwezig is. Of dat het zo diep verankerd is in mijn persoonlijkheid en aanleg gecombineerd met chronisch ziek worden?

Mijn wens voor vandaag is dat iedereen minstens 1 iemand belt, bericht, video belt, tagt, een spraakbericht stuurt, wat er digitaal maar mogelijk om te laten weten dat hij of zij aan diegene denkt. En het maakt niet uit wie want eenzaamheid kan groter of dichterbij zijn dan je denkt.