Q-koorts

WelQom aan boord

Foto door Mabel Amber via Pexels

Een redelijk groot deel van het afgelopen weekend heb ik nagedacht of en wat ik moet schrijven. Niet dat ik om onderwerpen verlegen zit. Totaal niet. Soms zou ik willen dat mijn stem luider was. Het bereik groter. Niet om mijn eigen ego op te poetsen want wat moet ik met ego, maar om een boodschap de wereld in te sturen. We komen er nu met zijn allen achter wat ik al jaren zeg en ook in mijn boek verwerk:

Wie ben je als je niets meer hebt? Als alles waar je denkt dat je je identiteit aan ophangt verdwijnt. Van de een op de andere dag. Juist. Dan hou je je ware ik over. We zijn nu allemaal terug naar de basis van wat echt belangrijk is in het leven: Eten, drinken en elkaar. ‘Hallo allemaal, ik heet jullie van harte welkom. Kom binnen en geniet mee van wat dit alles je wel te bieden heeft.’

Vanmorgen las ik op social media een bericht bij iemand die schreef: ‘Ik kom er nu achter wat echt belangrijk is’…en daarop volgde een lijstje. Dan flip ik de pan uit en denk: ‘Kom je daar nu pas achter? Ga je diep schamen.’

En daar kom ik op het pijnpunt wat me bezig heeft gehouden en de wellus-nietus discussie of ik er weer over moet schrijven. Zoals velen chronisch zieken kijk ik met verwondering, afgewisseld met verbijstering, naar buiten. Nieuwsartikelen over eenzaamheid en angst kruipen voorbij. Het lijkt wel alsof we met zijn allen heel langzaam wakker worden maar de slaap nog steeds niet helemaal uit onze ogen hebben gewreven. Dit is namelijk niks nieuws. Het was er altijd al. De eenzaamheid is straks niet voorbij alleen worden er nu meer mensen mee geconfronteerd. Het is alleen jammer dat er bij een bepaalde groep nog geen knopje omgaat die zegt: ‘Hee, ik ervaar dat nu en ik begrijp eindelijk wat anderen al jaren doormaken.’ (en het mooiste zou zijn als deze groep dan ook nog eens in gesprek zou gaan met diegene die hier ‘ervaringsdeskundig’ in zijn)

Nee, ze pruillippen dat ze zich vervelen, zielig zijn en daarmee zijn ze zo op zichzelf, ik-gericht, dat ze vergeten dat we punt 1; allemaal in het zelfde schuitje varen en punt 2; er een hele grote groep is die al jaren hiermee moet leven. Ook na deze crisis.

En die discussie voerde ik afgelopen weekend met mijn schouder duveltje en engeltje. Moet ik er nog over schrijven? Ook al schreeuwen wij chronisch zieken nog zo hard, worden we ooit gezien en gehoord? Helaas, mijn vechtlust is groter dan het geblèr van dat duveltje en engeltje.

Dus ook vandaag verblijd ik jullie met een herhalende boodschap, zonder in mijn trauma te hangen maar met een opperbest humeur en de beste intenties: Zorg voor elkaar!