Q-koorts

Zonder titel

bron: pexels.com

Zijne Majesteit de Koning,

U heeft mij geraakt. Niet doordat ik uw speech als mooi heb ervaren, nee, dat het land nu denkt dat we het eenzaamheidsvirus bestrijden. Dat velen uw quote overnemen zonder na te denken.

Ik zou u graag de werkelijkheid voorspiegelen:

Deze week heb ik één keer kunnen koken. En dat is niet door het corona virus, dat is al zeven jaar zo.  Oh u ziet dat ik een relatie heb? Ja dat klopt maar wij latten en kunnen elkaar nu niet zien. Mijn partner werkt namelijk in Brabant, het hart van de besmetting, moet op kantoor komen en heeft twee zonen die, logisch, niet thuis te houden zijn. U vraagt zich af hoe het kan allemaal? Dat is mijn realiteit. En wellicht van vele anderen. Dat ik één keer heb kunnen koken komt door mijn chronische ziekte. Weet u hoeveel energie het kost om hulp te vragen? Weet u hoeveel pijn het doet om al jaren bezig te zijn met een betaalbare en gezonde dagelijkse maaltijdvoorziening?

Omdat u gisteren een bijzonder belangrijke groep bent vergeten te noemen namelijk de chronisch zieke, de twintigers, dertigers, veertigers, vijftigers die al jaren zo leven zoals nu heel het land leeft werd ik geraakt. En ik kan u verzekeren dat straks het eenzaamheidsvirus onder deze doelgroep nog harder zal toeslaan als iedereen weer zijn of haar normale leven gaat oppakken.

Ik ben zo intens verdrietig dat u ons vergeten bent te noemen, dat de maatschappij geen benul heeft, echt geen benul, zelfs nu niet, hoe mijn, en van vele anderen, leven er uitziet, al jaren en nog vele jaren te gaan. Mensen vragen mij of ik het volhoud. Ik ben 45 maar ik leef al 7 jaar zoals nu heel Nederland leeft maar dan met een chronische ziekte, dat betekend dat ik het al zeven jaar vol hou. Dat betekend dat ik eind dertig was, in de bloei van mijn leven, dat alles wegviel. Van de een op de andere dag. Kunt u zich dat voorstellen? En dat gaat de rest van mijn leven nog duren. Dat betekend dat ik nog een kleine veertig jaar zo door moet. Thuis, beperkt, geen werk, sociaal geïsoleerd, EENZAAM. En eenzaam is een gevoel.

Ik voelde me extra eenzaam na uw toespraak. Heel, heel heel erg alleen. Ook nog omdat ik dan als negatief wordt veroordeeld want geloof me Zijne Majesteit, de maatschappij lijkt veranderd maar dat is niet zo, de werkelijkheid is anders. Het is een masker. Ik kon gisteren niemand bellen om te praten. Ik was alleen met al mijn zorgen en opvlammende emoties.

Het eenzaamheidsvirus is niet uit te roeien.

Ik schreef het al eerder, dit virus legt de foutjes in onze maatschappij bloot. Bijvoorbeeld het aantal mantelzorgers omdat de rest van de zorg is wegbezuinigd door dure managers, dat we allemaal voor onszelf leven, dat gezinnen moeten werken en nu niet weten wat ze met hun kinderen aan moeten (hulde aan mijn moeder die altijd thuis was en ons vermaakte), dat we in een economie leven en niet meer gewent zijn aan sociaal contact. Waar eerder hulpverleners gehinderd werden door agressie en geweld beseffen we nu hoe enorm dierbaar deze mensen zijn. Ik kan u nog veel meer voorbeelden uit de praktijk geven maar ik wil u niet teveel persoonlijk verantwoordelijk houden voor het gedrag wat als normaal wordt beschouwd en waarvan ik denk dat u geen weet heeft (godzijdank).

Ik ben niet bang om het virus op te lopen, nee, ik ben bang dat mijn niet genoemde doelgroep, alle chronisch zieken, straks in een heel groot zwart gat terugvallen omdat dan iedereen weer aan het werk is en opnieuw geen tijd heeft voor elkaar. Dat is mijn angst.

Al jaren probeer ik op mijn manier, samen met vele lotgenoten, te strijden om zichtbaar te worden, gezien te worden, gehoord te worden. De groep tussen kinderen en ouderen die nu zo vaak genoemd worden. We zijn niet alleen onzichtbaar ziek, we worden een vergeten groep.

Ik neem het u persoonlijk niet kwalijk, dat zou ook vreemd zijn maar ik hoop dat allen die uw quote: ‘coronavirus kunnen we niet stoppen, eenzaamheidsvirus wel’, napraten, ook op gaan staan zich gaan laten zien.

Mijn wens is dat dit de toekomst en onze manier van omgaan met elkaar voor altijd veranderd.

Lieve groet,

Deverra Jansen