Tea Time

Zonsondergang

Foto door Simon Berger: https://www.pexels.com/nl-nl/foto/silhouet-van-bergen-1323550/

Het was een raar toeval. In 2018. Toen mijn vader, aka Pa, vroeg of ik mee op vakantie wilde.

Zijn vaste reisgenoot viel uit en het was te kort dag om de vakantie te annuleren. Of ik mee ging, vroeg Pa. Ik was inmiddels 5 jaar thuis met Q-koorts, hernia’s en overige ongemakken en de laatste vakantie was van 1997 dus een uitje was best welkom. En dan ook nog naar La Palma, 1 van de Canarische eilanden. In Februari. Ik wist toen nog niet zoveel van seizoenen en het effect op het lijf maar ik kan me niet anders herinneren dat ik een hekel heb aan de winter en aan kou.

En zo vertrokken we met de dikke winterjas aan naar La Palma. 4,5 Uur later stapte we uit het vliegtuig in een aangename 20 graden. Koffertje pakken, huurauto ophalen en rap naar het hotel. Vergeet dat laatste maar want La Palma is een vulkaan dus je kan alleen zigzag rijden en de hoogst haalbare snelheid is zo’n 40 km per uur (als je geluk hebt). Desalniettemin werd ik tijdens deze rit op slag verliefd op dit eiland. Vraag me niet om het uit te leggen want dat is onmogelijk.

De eerste avond daar heb ik de mooiste zonsondergang beleefd. Ik was daar namelijk beter en niet meer ziek. Ik weet nog dat ik op het terrasje van mijn eigen hotelkamer zat, slippertjes aan, stiekem een sigaretje roken en ik voelde me vrij. De warmte, de energie van dát eiland, weg van thuis. Ik kreeg weer lucht. Mijn lichaam had geen pijn. En overal waar je keek zag je de zee. Hoorde je de zee. Blijer kan je me niet maken.

En daar, met een gevoel wat ik nooit meer van iets heb gehad was er de mooiste zonsondergang. De rest van deze vakantie heb ik gelopen, geklommen en kon ik dingen die ik jaren niet kon. Ik huilde van binnen want ik was beter.

Uiteraard was ik niet echt beter. Eenmaal weer in de kou van thuis werd dat snel duidelijk. En toch…soms wanneer er slechte periodes zijn denk ik vaak terug aan deze vakantie. Aan die zon, die zee, dat eiland. En dan ben ik toch weer een beetje minder ziek. Al is het maar in gedachte.